بود ، امّا از خارج ، ارتفاع گنبدها تفاوت داشت و گنبد بالاى قبر مطهّر ، بلندترين آنها به‌شمار مىرفت . اين گنبدها با خشت‌هاى چهارگوش بزرگ و گِل ناب ساخته شده بود و از داخل نگاره‌هايى زيبا داشت ؛ با آيه‌هايى از قرآن و بريده‌هايى از چكامهء بلند بُرده در وصف پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله . مسجد سه محراب داشت : محراب نبوى كه محلّ برپايى نماز حضرت با يارانش بود و اينك در روضهء شريفه واقع است ، محراب دوم در راستاى محراب نخست در جهت قبله و محراب سوم بيرون از روضهء شريفه . سلطان عبدالمجيد ، بجز ورودىهاى چهارگانهء باب‌السلام ، باب‌الرحمه ، باب‌النساء و باب جبرئيل ، ورودىِ پنجمى هم در شمال مسجد گشود . وى مناره‌هاى مسجد را نيز به پنج مناره افزايش داد : منارهء اصلى ، منارهء سليمانى ، منارهء مجيدى ، منارهء باب‌الرحمه و منارهء باب‌السلام . از افزوده‌هاى وى تأسيس وضوخانه‌اى در بيرون مسجد ، ميان باب‌النساء و باب جبرئيل بود . او منبر و سه محراب را طلاكارى كرد و سراسر مسجد را با مرمر پوشاند . در شمار هداياى وى به مسجد دو شمعدان طلاى الماس‌نشان است كه بالاسر مبارك نهاده‌اند . در عصر عبدالمجيد ، نماى حجرهء مطهّر كه زائران در برابر آن مىايستند ، با پنجره‌اى مشبّك از مس زرد پوشانده شد كه بر روى آن نوشته شده است : « لا إله الّا اللَّه الملك الحقّ المبين ، سيّدنا محمّد رسول اللَّه الصادق الوعد الأمين » . چلچراغ‌هايى بلورين درهمهء سقف‌هاىحرم آويزان‌است و از ورودى باب السلام تاحجرهء شريفه ، زير هر گنبد جارى بلورى مىدرخشد . در صحن حرم باغچه‌اى كوچك قرار دارد كه در آن نخل و سدر و تمر هندى كاشته بودند . گسترهء مسجد پس از عمليّات توسعهء سلطان عبدالمجيد ثانى ، به 10342 مترمربّع رسيد . يكى از وروديهاى مسجد قديم پس از نوسازى عصر عثمانى و يكى از چلچراغها .